Reisdagboek VS – Bryce Canyon en Monument Valley

Hi guys,

Hier ben ik weer met een nieuw verslag. De dagen vliegen hier voorbij en over een week gaan we weer naar huis! Gelukkig schrijven we alles op want we maken zoveel mee dat we af en toe alweer dingen vergeten. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat we in San Francisco waren.

Zondag zijn we van Las Vegas naar Bryce Canyon gegaan. Onze route liep via Zion National Park (waar we ook even een fotostop hebben gemaakt) en Red Canyon. Doordat we vrij laat in de ochtend waren vertrokken en het daar nog een uur later was kwamen we pas laat bij ons hotel aan. Daar ingecheckt, gegeten en gauw op zoek naar een shuttlebus naar het park. Toen de shuttlebus aan kwam bleek dit de laatste te zijn. Dit betekende dat we wel mee mochten maar niet uit konden stappen. Wij vonden het allang best en zijn gewoon ingestapt. In het park mochten we bij het uitzichtpunt Bryce View toch even kort naar buiten om foto’s te maken. Leuk om toch even een glimp van het park op te kunnen vangen! Op de terugweg zagen we zelfs nog wat hertjes lopen!

De volgende ochtend ging onze wekker al om 6 uur. We wilden toch nog even terug om Bryce Canyon beter te bekijken. Met de auto zijn we naar Sunrise View gereden. Het uitzicht was zo vroeg op de ochtend erg gaaf. Ook hebben we weer herten en ontelbaar veel woestijnratjes en eekhoorns gezien. Hierna gauw een ontbijtje gehaald, getankt en op weg naar de volgende bestemming: Monument Valley.

Het was een lange en redelijk saaie rit. Eenmaal aangekomen bij Lake Powell kregen we eindelijk weer een spannend uitzicht dus besloten we hier een korte stop te doen. Daarna zijn we in 1 keer doorgereden naar Kayenta waar ons hotel stond. Omdat we redelijk vroeg waren konden we nog niet inchecken. We besloten het hotel voorlopig te laten voor wat het is en direct naar Monument Valley te gaan.

Bij Monument Valley aangekomen gingen we op zoek naar de mogelijkheid om een jeeptour te doen. Al gauw hadden we deze gevonden en besloten we de tour van 2.5 uur te doen. Na een tijdje gewacht te hebben kwam onze Indiaanse (Navajo) gids Nelson ons halen. We hadden ons aangemeld voor een groepstour maar aangezien wij de enige 2 waren kregen we een privetour!!
De rit was ongelofelijk hobbelig, stoffig en we werden letterlijk gezandstraald. Maar wat was het gaaf! Bijzonder om in het platte landschap de grote rotsformaties te zien. Nelson wist ons veel te vertellen, de namen van de rotsen, waar ze op leken (bijvoorbeeld op een olifant, een hand of een gezicht) en verhalen die zijn opa hem vroeger vertelde. Onderweg werd er regelmatig gestopt zodat we uit konden stappen en foto’s maken. Ook hebben we naar alle passagiers in de tegenliggende jeeps gezwaaid :D. Halverwege de tocht kwamen we in een soort grot aan. Nelson had zijn trommel meegenomen en wij moesten met onze ogen dicht gaan liggen.

Hij heeft een soort beschermingslied voor ons gezongen wat er voor zal zorgen dat we een veilige reis zullen hebben. Ook heeft hij ons over het geloof van de Navajo verteld. Zij geloven dat de adelaar hun beschermt en altijd over hun waakt. Dit is dan ook de reden dat ze hier veertjes van dragen. Hierna zijn we verder gegaan met de tocht en nadat ik nog een kilo zand in mijn schoenen heb gelopen (ik moet voortaan gewoon luisteren als iemand zegt doe je schoenen uit) en een blikje cola over mijn bankje had laten vallen (ik zal nooit meer cola drinken in een jeep) kwamen we oranje van het zand terug bij het visitor center. Hier hebben we Nelson bedankt en zijn we het winkeltje in geweest. Hier heb ik nog een paar gave Minnetonka schoenen gekocht (van die Indiaanse met rafels en veertjes er aan) die hier de helft goedkoper dan in Nederland zijn 🙂 .

Terug bij het hotel hebben we een heeeerlijke duik in het zwembad genomen. Eindelijk alle viezigheid van ons af! Hierna hebben we gegeten en toen zat onze dag er al weer op.

Vandaag gaan we naar de Grand Canyon, gauw douchen en vertrekken maar weer!